درسنامه آموزشی علوم و فنون ادبی (1) کلاس دهم ادبیات و علوم انسانی و معارف

گر چه دانی که نشنوند، بگوی

هرچه دانی ز نیک خواهی و پند

زود باشد که خیره سر، بینی

به دو پای اوفتاده، اندر بند

دست بر دست می‌زند که دریغ

نشنیدم حدیثِ دانشمند

ای آن که غمگِنی و سزاواری

وندر نهان، سرشک همی‌باری

رفت آن که رفت و آمد آن که آمد

بود آن که بود خیره چه غم داری؟

بیا تا گل برافشانیم و می در ساغر اندازیم

فلک را سقف بشکافیم و طرحی نو دراندازیم

این مطرب از کجاست که برگفت نام دوست

تا جان و جامه بذل کنم بر پیام دوست

دل زنده می‌شود به امید وفای یار

جان رقص می‌کند به سماعِ کلام دوست

جامی است که عقل آفرین می‌زندش

صد بوسه ز مهر بر جبین می‌زندش

این کوزه‌گر دهر چنین جام لطیف

می‌سازد و باز بر زمین می‌زندش

خورشید کای فرّخ اسفندیار

هماوردت آمد برآرای کار

وقت را غنیمت دان آن قدرَ که بتوانی

حاصل از حیات‌ای جان یک دم است تادانی

گوشه گرفتم ز خلق و فایده‌ای نیست

گوشۀ چشمت بلای گوشه‌نشین است

ما چون ز دری پای کشیدیم، کشیدیم

امید ز هر کس که بریدیم، بریدیم

دل نیست کبوتر که چو برخاست نشیند

از گوشۀ بامی که پریدیم، پریدیم

در زلف تو بند بود داد دل ما

در بند کمند بود داد دل ما

ای داد به داد دل ما کس نرسید

از بس که بلند بود داد دل ما

نه من ز بی عملی در جهان ملولم و بس

ملالت علما هم ز علم بی‌عمل است

اگر جنگ خواهی و خون ریختن

بر این گونه سختی برآویختن

بگو تا سوار آورم زابلی

که باشند با خنجر کابلی